Evridiki - Afto to fili

και πάλι βράδιασε...

και πάλι εδώ. στα χαλαρά.
περιμένωντας τη φίλη μου τη Γεωργία να συνδεθεί στο msn να τα πούμε λίγο,
να θάψουμε πεντ' έξι.... και πιο πολύ τη κουμπάρα μας τη Νατάσσα...
ε, μας το δίνει το δικαίωμα απλόχερα.
τι να πεις.... άλλη φορά θα προσέχω που θα λέω το "άντε κι εγώ κουμπάρα".
το ίδιο θα κάνω και όταν θα μου κάνουν προτάσεις για κουμπαριά.
....

ήρθε η Γεωργία... και μπλα μπλα μπλα....

ακόμη τα λέμε... σ αφήνω γι απόψε, θα τα πούμε αύριο.
φιλάκιαααααααααα

βραδιάτικα...

ήρθε και το βράδυ...
σκυμμένη άλλη μια φορά πάνω απ το κατάλογο για τα άτομα που θα παρεβρίσκονται
στη πρώτη επίσημη βουτιά του μπέμπη μου... ναι τη βάφτιση...
μετράω, ξαναμετράω... ουφ! τι άγχος κι αυτό?
πόσοι θα έρθουν, κι αν δεν έρθουν αυτοί που είπαν ότι θα έρθουν?
κι αν έρθουν περισσότεροι απ όσοι έχω υπολογίσει?
εχω καλέσει τις σωστές "υποχρεώσεις" και συγγενείς?...
αχ... θα μου φτάσουν τα γλυκά και οι μπουμπουνιέρες????
Ήθελα πολύ να κάνω και στολισμό, να δημιουργήσω μόνη μου, να ταξινομήσω με το δικό μου
γούστο τα διάφορα πραγματάκια, βοτσαλάκια, κεράκια.... λουλουδάκια στα σκαλιά της εκκλησίας εκείνη τη μέρα, αλλά σκέφτομαι πως δε θα με πάρει ο χρόνος.
Μαλλί, μακιγιάζ... το μακιγιάζ, οκ θα το φτιάξω μόνη μου, τι τα χουμε τα διπλώματα και τα τσακίσματα?
έχω σκεφτεί και πως θα είναι... μμμ... μ αρέσει η εικόνα που έχω κάνει save στο σκληρό του μυαλού μου.
και το μαλλί μου.... μμμμ ακόμη καλύτερο.
δε μένει παρά να επισκεφθώ τον κομμωτή για να του μιλήσω.....
και τώρα το ρούχοοοοοοο...
αχ τι βάσανο κι αυτό? όσο και να ήθελα να φορέσω κάτι απλό... δε τα κατάφερα.
η εντονη διαφωνία με τη μαμά μου μέσα στα καταστήματα ρούχων για το στυλ και το ύφος...
"είσαι η μαμά, δε θα πας με τα τζιν"
εε, οκ όχι και με τα τζιν, αλλά δε θα φορέσω την Άρτα και τα Γιάννενα!
τελικά κατέληξα σ ένα μακρύ φόρεμα στράπλες....

παρένθεση, πάλι ο μπέμπης πέταξε τη πιπίλα του κάτω... αχ...

συνεχίζω ...

αλλά που να συνεχίσω? μου κόβει τον οίστρο ένα γουργουρητό...
ναι μωρέ, πεινάω... αλλά όχι, δε θα παραδοθώ! δε θα ενδώσω!
πρέπει να με φτιάξω, να γίνω όπως ήμουν πριν!
έχω κρεμμάσει, έχω πλαδαρύνει, και τα μπρατσάκια μου... κλαψ...
που πήγαν τα καλοσχηματισμένα μπρατσάκια μου που καμάρωνα?
τσάμπα τα βάρη και οι ασκήσεις...
φτου κι απ την αρχη, δικέφαλοι, τρικέφαλοι, ώμοι, στήθος-πλάτη....
θα προλάβω σε 15 μέρες να πάρουν πάλι σχήμα?
Ας το ελπίσουμε...

ένα γλυκό φιλί για καληνύχτα...

μεσημεριάτικα....

μόλις κοίμησα τον μπέμπη....
γύρισα πάλι στο πατρικό μου, με αφορμή τη μετάθεσή μας. Ακόμη δεν έχουμε τακτοποιηθεί.
Άλλη μια φορά σκορποχώρι εγώ κι ο άντρας μου, εκείνος Αθήνα, στη νέα του μονάδα, εγώ Λαμία στους γονείς μου, μέχρι να μάθουμε αν θα είναι στο γκρουπ που θα βγει στο εξωτερικό, τώρα τον Ιούνιο, ή θα βγει μετά από ένα εξάμηνο... ανυπομονώ πάντως να γίνουμε οικογένεια και πάλι, να είμαστε οι τρεις μας και να ζούμε τις στιγμές μας, όπως τις ζήσαμε για λίγες μέρες, όταν μετά το Πάσχα επέστρεψα στην Ορεστιάδα που ήταν η πόλη που διαμέναμε τα τελευταία 2 χρόνια σχεδόν.
Ο καιρός έχει ζεστάνει αρκετά, μοιάζει σαν εκείνα τα μεσημέρια του Ιουλίου... έχω τη τύχη να μένω εκτός της πόλης της Λαμίας, σε οικισμό.
Εδώ ακόμη δεν έχει έρθει η φασαρία της πόλης, μιας και όλα τα σπίτια γύρω μας είναι μονοκατοικίες, και υπάρχουν και αρκετά δέντρα, καθαρή ατμόσφαιρα και πολλά πουλάκια.
Όταν σουρουπώνει, βγαίνω στο μπαλκόνι και ακούω τα αηδονάκια... τι όμορφα που τραγουδούν... μου θυμίζει το παραμύθι με τον αυτοκράτορα και το αηδόνι....
Ησυχία... και η υπόλοιπη οικογένεια κοιμάται... μαμά, μπαμπάς, αδερφός...... μόνο ο ήχος του πληκτρολογίου ταράζει την μεσημβρινή γαλήνη. Έχω την εντύπωση πως ακούγεται τόσο δυνατά, σα να περπατάω βαριά με αρβύλες, σα να χτυπάω με τη κουτάλα στο καπάκι της κατσαρόλας.... :P
Με διαπερνάει ένα δροσερό αεράκι... αχχχ... τι ωραία που είναι... το νιώθω να δροσίζει τα μπράτσα μου, τη ραχοκοκαλιά μου... καλοκαίριασε επιτέλους.
Όμορφα που είναι, μετά από έναν άγριο χειμώνα...