μεσημεριάτικα....

μόλις κοίμησα τον μπέμπη....
γύρισα πάλι στο πατρικό μου, με αφορμή τη μετάθεσή μας. Ακόμη δεν έχουμε τακτοποιηθεί.
Άλλη μια φορά σκορποχώρι εγώ κι ο άντρας μου, εκείνος Αθήνα, στη νέα του μονάδα, εγώ Λαμία στους γονείς μου, μέχρι να μάθουμε αν θα είναι στο γκρουπ που θα βγει στο εξωτερικό, τώρα τον Ιούνιο, ή θα βγει μετά από ένα εξάμηνο... ανυπομονώ πάντως να γίνουμε οικογένεια και πάλι, να είμαστε οι τρεις μας και να ζούμε τις στιγμές μας, όπως τις ζήσαμε για λίγες μέρες, όταν μετά το Πάσχα επέστρεψα στην Ορεστιάδα που ήταν η πόλη που διαμέναμε τα τελευταία 2 χρόνια σχεδόν.
Ο καιρός έχει ζεστάνει αρκετά, μοιάζει σαν εκείνα τα μεσημέρια του Ιουλίου... έχω τη τύχη να μένω εκτός της πόλης της Λαμίας, σε οικισμό.
Εδώ ακόμη δεν έχει έρθει η φασαρία της πόλης, μιας και όλα τα σπίτια γύρω μας είναι μονοκατοικίες, και υπάρχουν και αρκετά δέντρα, καθαρή ατμόσφαιρα και πολλά πουλάκια.
Όταν σουρουπώνει, βγαίνω στο μπαλκόνι και ακούω τα αηδονάκια... τι όμορφα που τραγουδούν... μου θυμίζει το παραμύθι με τον αυτοκράτορα και το αηδόνι....
Ησυχία... και η υπόλοιπη οικογένεια κοιμάται... μαμά, μπαμπάς, αδερφός...... μόνο ο ήχος του πληκτρολογίου ταράζει την μεσημβρινή γαλήνη. Έχω την εντύπωση πως ακούγεται τόσο δυνατά, σα να περπατάω βαριά με αρβύλες, σα να χτυπάω με τη κουτάλα στο καπάκι της κατσαρόλας.... :P
Με διαπερνάει ένα δροσερό αεράκι... αχχχ... τι ωραία που είναι... το νιώθω να δροσίζει τα μπράτσα μου, τη ραχοκοκαλιά μου... καλοκαίριασε επιτέλους.
Όμορφα που είναι, μετά από έναν άγριο χειμώνα...